zondag 30 juli 2017

Moederschap

Ik kreeg berichtjes dat het geheugen van mijn Cloud opslag vol aan het lopen was. Ik ken dat gevoel wel. Mijn eigen geheugen loopt soms ook over- en dan is het zo vol dat ik sommige dingetjes niet terug kan vinden. Tijd voor opruiming, denk ik dan. En hopla, weg met onnodige gedachten, zorgen, onzekerheden en twijfels. Die zijn mede verantwoordelijk voor de onrust en rommel in mijn bovenkamer.

Een van mijn manieren om rust te creƫren in mijn hoofd ( en hart) is om te schrijven - een of meerdere blog posts. Op die manier kan ik dingen van mij af zetten, op afstand bekijken en wat 'netter' opstapelen. Het voordeel daarvan is dat ik weer mooie belevenissen voorbij 'zie' komen en daar weer opnieuw vreugde uit haal. Of wijsheid, of kostbare herdenk momenten.

Als ik terug kijk op mijn 64 levensjaren, dan kan ik alleen maar zeggen - ik ben een gezegend mens. Met vallen en opstaan, met leermomenten in vreugde en verdriet. Ondanks de traumas, euforie, het gelach en de tranen is mijn leven een mooi leven om te leiden.

Ik heb moeite met de gedachten dat 'het leven' voorbestemd is op een bepaalde manier. Dat er situaties en wegen al gereed zijn  gemaakt voor mij om te bewandelen. Soms denk ik daar wel zo over - en dan ga ik twijfelen of ik wel de juiste afslagen hebt genomen. Stel ik mijn Maker teleur? Of bewandel ik het leven met een gegeven inzicht, aangeleerde kennis, bijeengeraapte wijsheid en enthousiaste nieuwsgierigheid? Of is het een combinatie van dit alles?

Heb ik gekozen voor moederschap of was dit een rol voor mij weggelegd?

De afgelopen week heb ik 4 blog berichten geschreven op mijn Engelse blog ( vooral omdat mijn kinderen geen Nederlands spreken of lezen) over mijn 'moederzijn'. Niet dat ik het zwanger raken, geboorte en moeder zijn vanzelfsprekend vond. Bij het herdenken hieraan, en de diverse momenten van moeder worden (x3), veel emoties en gedachten opnieuw beleeft en sommige gevoelens toch niet onder woorden kunnen brengen.

Zoals ik al zei, ik voel mij een gezegend mens. Mijn kinderen zijn gezond en wel te wereld gekomen. Zij zijn nu zelf ouder van hun eigen kinderen geworden en ik zie zoveel dingen terug in hen. Het doet mijn hart goed. Mijn taak zit er al een tijdje op. Moederen is nu niet meer aan de orde. Ook niet hun 'beste vriendin' zijn. Ik blijf moeder maar op een afstand - bij mij dus ook letterlijk. Ik mag pas iets betekenen als zij die vraag, oproep voor advies of steun, zelf bekend maken. Ongevraagd wordt niet op prijs gesteld. Had ik zelf ook niet gewaardeerd.

Het was voorheen wel zo dat als er iets was, rommelde of zorg gaf, dat ik er wakker van lag. Misschien dacht ik ook dat dit bij mijn moederzijn hoorde. Maar dat is niet zo. Het zijn volwassen mensen met hun eigen inzicht, wijsheid, leermomenten en veerkracht waar zij het mee 'moeten doen'. Net zoals ik het hebt beleefd. En van onrustige gedachten wakker liggen is zeer slecht voor mijn gezondheid en ook relatie naar hun toe. Ik loop alleen mee - ik sta niet in hun schoenen. Met vallen en opstaan zullen ook zij hun levensweg moeten vinden en bewandelen.

Dankbaar ben ik- dat ik deze rol van moeder heb mogen bekleden. De angsten en verdrieten maar ook de vreugde en lach momenten hebben mijn leven verrijkt. Gezegend ben ik met alles wat deze rol met zich meebracht.

Wil je meelezen op mijn Engelse blog- dat kan.

Hier staat de link!


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen