zondag 5 februari 2017

Ik moest aan mijn vader denken

Medeleven, ondersteuning en met liefde.

Mijn vader zei, " de enige zekerheid in het leven - is de dood." En hij bedoelde dat niet negatief. Wat hij mij wilde laten onthouden was, dat wensen, dromen en het najagen van 'geluk' geen zekerheid bood. Dat wat belangrijk was - was hoe ik in het leven stond. Wat ik bereiken kon om een voldaan en mooi leven te kunnen hebben. Hij wilde dat ik wist dat ik niet toe ging leven naar het ontastbare geluk - maar naar een mooi leven met gevoel voor anderen, met compassie en medeleven. Daar zat het geluk volgens hem.

Mijn vader was een wijze man. Ik moest hem veel te vroeg missen. Veel van zijn wijze woorden zitten wel opgeslagen in mijn hart ( en hoofd) en zo af en toe kom ik pareltjes tegen. Hij zei deze dingen en meer vast ook tegen anderen, ik kan alleen vertellen over waar pap en ik over spraken.

Zekerheid. God, die was voor mijn vader ook een zekerheid. Dat Hij bestond. Dat de bijbel een wetgeving en bron van inspiratie en kennis was. Dat het vol stond met God's woord. Pap las er bijna dagelijks in - vooral eenmaal met (vervroegd vanwege slechte gezondheid) pensioen was.

Wat hem ook veel voldoening gaf was dat hij tussen de middag, wanneer hij naar de cathedral in Auckland City ging, dat hij misdienaar kon zijn. Nee, hij was niet trots dat hij dit van de daken schreeuwde om te zeggen " kijk mij nou". Maar trots dat hij deze belangrijke taak uit mocht oefenen. Dienaar zijn.

Mijn ouders leefden hun geloof. Ze waren goed voor hun naasten. Ik weet ook dat zij elk jaar geld aan de school schonk voor kinderen wiens ouders het niet breed hadden om bv goede schoenen te kopen. Of die winterjas of trui.

Zelf zijn wij ook eens een 'goede doel' van de parochie geweest toen er van alles mis ging met de gezondheid van beide ouders. Dus mijn ouders hadden ooit ook ontvangen - en waren dubbel en dwars van bewust hoe dat voelt als je door de gulheid van een ander de eindjes aan elkaar kon knopen. Nederig. Dankbaar en met een vleugje schaamte ook al wisten zij als geen ander hoe de situatie was ontstaan en dat wij er ook weer bovenop zouden komen.

Het kan dan wel 'ouderwets' klinken. Nou geef mij dan maar OUDERWETS. Gewoon, lief zijn. Gewoon er ZIJN. Luisteren naar een verhaal, een glimlach, een schouderklopje. Een hand om vast te houden. Medeleven met je medemens te hebben. Nee, niet medelijden - MEDELEVEN. Loop een stukje met mensen mee. Rijk, arm, man vrouw, kind. Mensen. Die in je straat wonen. In je stad. Groet elkaar- ook al zijn het 'vreemden' die jij groet. Wie weet wat er achter de knik die jij misschien terug krijgt schuil gaat. Misschien ben jij de enige die dag die zo'n glimlach geeft. Komt er geen glimlach terug - des te waardevoller is die van jou.

Wat wil ik zeggen? Oh ja, de wereld is aan het vervreemden van elkaar. Doe je mee met tegengas geven? Pakken wij met z'n allen weer het ouderwetse " ik geef om jou" op? Misschien kan jij een taart bakken voor een gezin in je straat- zomaar! Dat ze zonder reden iets lekkers krijgen - om het leven te vieren. Dat zou toch gaaf zijn. Of misschien kan je een bosje bloemen afgeven bij die overbuur waar je van weet, die mevrouw is altijd alleen. Zomaar! Omdat het KAN.

Geniet van het leven - verspreid je glimlach.

Pap, bedankt en ja, ik mis je nog steeds 💗  💕  💝 !

Door jouw voorbeeld probeer ik ook een beetje net als jij, mensen hun blijheid in het leven 
wat op te poetsen. Niet geld maar geluk moet rollen!

veel liefs, je dochter.

2 opmerkingen:

  1. Mooi Anita. Ik geloof ook dat het zo belangrijk is er voor de ander te zijn. Daarmee geven we Gods Liefde door want Hij is de 'Ik ben.'

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dankjewel... hopelijk komen meer mensen tot inkeer en gaan ze deze gedachten ook uitvoeren. Is vast lastig als je dit als kind niet mee hebt gekregen. Omdenken en anders doen is mogelijk met geduld aanpakken! Veel liefde geven. Ik hoop dat ik daarin niet te kort in schiet. Weten dat ik hulp en steun krijg is mijn redding.

      Verwijderen