zaterdag 19 augustus 2017

We zijn weer samen gekomen

Met een zomerpauze ingelast te hebben, zijn wij als groepje even niet bij-elkaar geweest. Gelukkig is het weer zo ver. Ik zeg gelukkig, want ik voel mij geïnspireerd, gemotiveerd en gewaardeerd op de avonden dat wij als groepje bij-elkaar komen om te babbelen over het leven, ons geloof en inzichten die wij dan ook delen met elkaar.

Jaren geleden ben ik aan komen waaien in de groep. Er is wel een beetje een wissel van de wacht geweest in 'leden' en ook in het reilen en zeilen van de groep. Zo worden de bijeenkomsten niet saai, een sleur of dof, zeg maar. Om zo af en toe een draai te geven aan de inhoud of werkwijze blijf ik scherp, geïnteresseerd en gemotiveerd om dieper te graven in mijn gedachten, lang gehouden ideeën en overtuigingen waardoor ik weer kan groeien in mijn geloof en gedachtengang.

Het was even een discussie punt, welk boek gaan we lezen en bespreken. Keuze is gevallen op een bijbels boek te behandelen. Plenty om van te kiezen toch? Ook gaan we wat meer aandacht besteden aan onze gedachten, opvallende gebeurtenissen of situaties waar wij mee geconfronteerd worden.

Afgelopen woensdag was het opvallend dat er veel verhalen over dierbaren die,  dichtbij en ver af, ernstig ziek waren en elk ervan stond anders in het leven en de dood. Dat riep uiteraard ook gevoelens en gedachten bij ons allemaal op. Waardevol gesprek. We eindigde met gebed- individuele gebeden voor alles wat voorbij was gekomen. Ook in de stilte van ons hart was er mogelijkheid tot communiceren met onze God en Vader.

Ik heb veel over dit onderwerp na moeten denken omdat er bij mij 3 mensen zijn in mijn nabijheid die allen de dood zien naderen. De uitspraak " dagjesmensen" kwam ook in mijn gedachten. En daarvan ben ik er nu uit dat wij allemaal 'dagjesmensen"zijn. Want wie zegt dat wij ( u en ik) een 'morgen' krijgen. Je hoeft niet ziek te zijn om te sterven. Een ongeluk, hartaanval of hersenbloeding kan iedereen op elk moment krijgen, om maar een paar mogelijkheden te benoemen.

Nee, ik ben geen doemdenker. Integendeel. Wel reëel, nuchter en positief. Hoe zou ik mijn wereldje achterlaten als vandaag mijn laatste dag zou zijn? Wat staat op het 'te doen' lijstje wat ik graag af zou hebben... ik weet ook wel dat er in mijn 'in bakje' altijd wel wat werk zal blijven liggen. Maar wat zou ik nou echt weggewerkt of 'af' willen hebben?

Elke dag 24 uur te besteden zoals ik bepaal. Ik ga wat dieper nadenken of ik ze wel echt goed besteed. Tegelijkertijd wil ik ook zorgen dat mijn quality time met diegene die bewust zijn van hun naderende eind, optimaal is. Stof om over na te denken - maar zeker niet om depressief of zenuwachtig van te worden. Het leven houd op bij de dood. Zo simpel is dat. Mijn intentie is om zo waardevolle leven te leiden als in mijn vermogen ligt dat te doen.

vrijdag 18 augustus 2017

Genieten, waarderen en volop inzetten.

Ik merk het aan veel dingen- de schappen in de supermarkt, het winkelend publiek, wat drukker op straat en het krantenbericht van de 'juf' die te popelen staat om haar leerlingen te groeten op maandagochtend. De schoolvakantie loopt ten einde. Mensen keren terug naar huis. De melk quota zal ook wel weer opgeschroefd gaan worden in de winkels nu de gezinnen weer wederkeren.

Op een of andere manier schijnt men ook te denken dat de zomer nu 'over' is. De afgelopen paar weken hoor ik steeds mensen om mij heen klagen over het slechte zomerweer! Ik zit te verzinnen wat er nou speelt in die hoofden en gedachten.

"Het" is over! De vakantie, het mooi weer, de zomer. Alsof er een eind aan een periode komt die in een paar weken te proppen valt. In mijn beleving hebben we al maanden lang mooi weer. Zomerse temperaturen die niet alleen in de 6 weken schoolvakantie vallen. Zomer, een relatief kort begrip voor sommigen dus.

Over een wat langere periode probeer ik mijn dagen te waarderen voor wat ze zijn. Dat er 24 uur in mijn dag zitten. En ik mag die 24 uur gebruiken. Inzetten voor de dingen die op die dag belangrijk kunnen zijn. Of ik ze inzet voor anderen, of ik ze gebruik voor eigen belang. Klagen over 'te korte dagen' lijkt me zo nutteloos. Want alle dagen zijn even lang. De uwe en de mijne.

Ik hoorde een moeder zeggen tegen iemand, " De vakantie was zomaar voorbij. Veel te kort die 3 weken. Nu moet ik weer gaan werken." tJa, zo is dat. Drie weken vrij van je baan, is 3 weken iets anders doen. Maar is wel 3 weken, hoe je het ook invult. Niet korter dan 3 weken werken - ook niet langer.

Het OMDENKEN over tijd heeft mij bevrijd van veel onvrede. Natuurlijk is het leuk om lang leuke dingen te doen ipv 'opgelegde' activiteiten- toch denk ik nu, dat vreugde beleven relatief is aan je denkpatroon. Het is maar hoe je het bekijkt. Wat 'tussen de oren zit' bepaald je beleving! Als ik elke dag zie voor wat het is, en geniet van de weersomstandigheden ongeacht het seizoen, voelt dat heel bevrijdend. Ik zit dus niet 'vast' aan een jaargetij. Als de zon schijnt - is het zomer.

Vorige week zaten mijn dagen mutje vol. Er was geen ruimte meer voor ' iets' erbij. En toch, als iemand aan de noodklok had gehangen, had ik vast wel een plekje gevonden.

Vandaag weer een mooie dag beleefd om dankbaar voor te zijn. Ja, ik ben nat geregend maar ben ook weer opgedroogd. Heb gelachen, met lieve mensen samengewerkt in een vrijwilligers actie en met een tevreden gevoel huiswaarts gekeerd. De avonduren gaan zo van start en die zal ik eventjes niet volproppen maar zuinig mee omgaan. Want...

Morgen is weer een dag, als ik die beleven mag. Wat een zegen! Wat een cadeau.

zondag 30 juli 2017

Moederschap

Ik kreeg berichtjes dat het geheugen van mijn Cloud opslag vol aan het lopen was. Ik ken dat gevoel wel. Mijn eigen geheugen loopt soms ook over- en dan is het zo vol dat ik sommige dingetjes niet terug kan vinden. Tijd voor opruiming, denk ik dan. En hopla, weg met onnodige gedachten, zorgen, onzekerheden en twijfels. Die zijn mede verantwoordelijk voor de onrust en rommel in mijn bovenkamer.

Een van mijn manieren om rust te creëren in mijn hoofd ( en hart) is om te schrijven - een of meerdere blog posts. Op die manier kan ik dingen van mij af zetten, op afstand bekijken en wat 'netter' opstapelen. Het voordeel daarvan is dat ik weer mooie belevenissen voorbij 'zie' komen en daar weer opnieuw vreugde uit haal. Of wijsheid, of kostbare herdenk momenten.

Als ik terug kijk op mijn 64 levensjaren, dan kan ik alleen maar zeggen - ik ben een gezegend mens. Met vallen en opstaan, met leermomenten in vreugde en verdriet. Ondanks de traumas, euforie, het gelach en de tranen is mijn leven een mooi leven om te leiden.

Ik heb moeite met de gedachten dat 'het leven' voorbestemd is op een bepaalde manier. Dat er situaties en wegen al gereed zijn  gemaakt voor mij om te bewandelen. Soms denk ik daar wel zo over - en dan ga ik twijfelen of ik wel de juiste afslagen hebt genomen. Stel ik mijn Maker teleur? Of bewandel ik het leven met een gegeven inzicht, aangeleerde kennis, bijeengeraapte wijsheid en enthousiaste nieuwsgierigheid? Of is het een combinatie van dit alles?

Heb ik gekozen voor moederschap of was dit een rol voor mij weggelegd?

De afgelopen week heb ik 4 blog berichten geschreven op mijn Engelse blog ( vooral omdat mijn kinderen geen Nederlands spreken of lezen) over mijn 'moederzijn'. Niet dat ik het zwanger raken, geboorte en moeder zijn vanzelfsprekend vond. Bij het herdenken hieraan, en de diverse momenten van moeder worden (x3), veel emoties en gedachten opnieuw beleeft en sommige gevoelens toch niet onder woorden kunnen brengen.

Zoals ik al zei, ik voel mij een gezegend mens. Mijn kinderen zijn gezond en wel te wereld gekomen. Zij zijn nu zelf ouder van hun eigen kinderen geworden en ik zie zoveel dingen terug in hen. Het doet mijn hart goed. Mijn taak zit er al een tijdje op. Moederen is nu niet meer aan de orde. Ook niet hun 'beste vriendin' zijn. Ik blijf moeder maar op een afstand - bij mij dus ook letterlijk. Ik mag pas iets betekenen als zij die vraag, oproep voor advies of steun, zelf bekend maken. Ongevraagd wordt niet op prijs gesteld. Had ik zelf ook niet gewaardeerd.

Het was voorheen wel zo dat als er iets was, rommelde of zorg gaf, dat ik er wakker van lag. Misschien dacht ik ook dat dit bij mijn moederzijn hoorde. Maar dat is niet zo. Het zijn volwassen mensen met hun eigen inzicht, wijsheid, leermomenten en veerkracht waar zij het mee 'moeten doen'. Net zoals ik het hebt beleefd. En van onrustige gedachten wakker liggen is zeer slecht voor mijn gezondheid en ook relatie naar hun toe. Ik loop alleen mee - ik sta niet in hun schoenen. Met vallen en opstaan zullen ook zij hun levensweg moeten vinden en bewandelen.

Dankbaar ben ik- dat ik deze rol van moeder heb mogen bekleden. De angsten en verdrieten maar ook de vreugde en lach momenten hebben mijn leven verrijkt. Gezegend ben ik met alles wat deze rol met zich meebracht.

Wil je meelezen op mijn Engelse blog- dat kan.

Hier staat de link!


woensdag 12 juli 2017

Een Grote Held in een klein lichaam

Nadenken over wat belangrijk is in het leven.

Waakzaam zijn voor momenten die meer betekenis houden dan op het eerste gezicht blijkt.

Verplaatsen in het moment of persoon of gebeurtenis.

Hier zou ik mij de komende tijd mee bezig houden - bewust en onbewust.

Onze vakantie zit erop. Negen fantastische dagen met de MG door Oosterijk en noord Italië /Zuid Tirol. Plaatsen bezocht waar ik de namen niet van kende, of alleen van horen zeggen. Daarna een boottocht met vrienden op de Friesche meren. Het mooiste weer, de liefste vrienden en mooiste momenten!

Een veilige reis, geen blessures, geen ziektes, geen auto pech! Nieuwe vriendschappen gesloten en oude versterkt. Een 'once in a lifetime' ervaring opgedaan. Een gezegende periode dus. En nu, nu zit het erop. We zijn thuis. Het 'normale' leven is weer begonnen. Nou ja, normaal! Bestaat zoiets?

Mijn leermomenten zijn talloos geweest. Sommigen zijn nog glashelder, andere moet ik wat harder aan werken om weer op te halen. Maar ze zitten er. Ze broeden en groeien. Er komen steeds gedachten opborrelen - en dat zal voorlopig wel eventjes doorgaan. Mooi is dat!

Terwijl wij weg waren - zag ik zo af en toe wel een bericht op Facebook voorbij schuiven. Echt actief was ik niet- maar op een 'rust moment' of eventjes op bed uitblazen van een lange wandeling, keek ik wel eventjes. En daar zag ik dat Nagellak Tijn overleden was. Voor diegene die niet weten wie dat was - klik op zijn naam, luister, kijk en leer! Ook al heb je van hem gehoord - toch de moeite waard om dit filmpje te zien.

Hoewel dit manneke maar 6 jaar was- had hij een doel in zijn leven. Hij maakte zich hard voor anderen. Iets wat hem dierbaar was en naar het hart lag.  Een taak die hij moest vervullen. Uiteraard denk ik wel dat zijn ouders hem daarin hebben gesteund, geadviseerd. Toch zag ik in hem en zijn houding een soort vast beradenheid die zegt: Dit ga IK doen!

Iemand kan 80 jaar leven en minder inzicht, doorzettingsvermogen en daadkracht tonen. Dit manneke had zijn 6 ( hij stierf een week voor zijn 7de verjaardag) op een bijzonder wijze laten GELDEN.

Ik ben nu 64. Weet ik wat mijn reden voor mijn bestaan al is? Is het om moeder te zijn van mijn kinderen, oma van mijn kleinkinderen? Is er meer voor mij weggelegd wat ik nog niet hebt ontdekt? Ik probeer zo behulpzaam, vrolijk, vriendelijk en positief in het leven te staan. Mijn talent in de keuken deel ik graag met mensen om me heen. Een luisterend oor, een klop op de schouder een helpende hand. Ik doe hiervoor mijn uiterste om dit goed te doen. Het levert geen miljoen euro op, maar hopelijk wel een lach, een gevoel van mee tellen of steun. Ook dat is een waardevol iets die bijdraagt, hoop ik dan, aan een meer vrolijk bestaan in misschien een donker, eenzaam of zware periode.

Tijn, de jongen die een glimlach op de gezichten van mensen bracht door kleuren op hun nagels te lakken. Wat een HELD, wat een bijzonder, talentvol en bedachtzaam manneke die een GROOT maar kort leven had. Wij hadden Tijn even nodig om ons weer wakker te schudden. Er is meer dan alleen werken, dingen kopen, vakantie gaan- er zijn mensen die ons nodig hebben- op allerlei verschillende manieren.

Dankjewel Tijn, voor weer een levenslesje om over na te denken, om op te volgen, om te respecteren. Jij was een miljoenen kind!! Kleurrijk en kostbaar!

dinsdag 27 juni 2017

Het kapelletje

Boven op een berg in Oostenrijk staat een wit kapelletje! Als plaats in mijn telefoon staat aangegeven: Hopfgarten im Brixental, Oostenrijk.

Gisteren maakten mijn man en ik een bergwandeling. Het was pittig en dat geef ik gelijk toe. Zo af en toe was het noodzakelijk om even pauze te houden. Op een van de bankjes- rondkijkend naar al het natuurschoon - zo perfect als de Maker het bedoelde, genoot ik van dit cadeau. "Prachtig he schat", zei ik. " Ja er is hier niks, geweldig!" Was zijn antwoord. "NIKS - hier is ALLES! " riep ik geschokt. 

Ik benoemde al dat ik zag. Het was de stilte die hij bedoelde! Nou ook dat is een 'iets' waar we dankbaar voor mogen zijn. Dat op deze plek, in al zijn pracht een stilte te beleven valt om in dankbaarheid te genieten. Boven aangekomen bij onze bestemming kon ik mij even terugtrekken in een mini kapel. Zo prachtig dat op zo'n plek dicht bij de hemel een plaats is die ons herinnert aan de Maker van hemel en aarde.

Vandaag een andere uitdaging, weer omhoog, iets minder danwel, maar toch de wolken van dichtbij bekijken. Het kapelletje stond trots, spranklend wit en uitnodigend om binnen te komen. Hier was wel een gelegenheid om een kaars aan te steken. Wij zaten even samen met onze gedachten. Ik bleef wat langer, terwijl mijn man naar het kruis die helemaal bovenaan stond, klom.

Kaarsen, twee in totaal heb ik aangestoken. Voor mijn dierbaren, allemaal. De tweede voor allen die ik lief had en nu draag in mijn hart! Maakt het wat uit, dat kaarsen branden ritueel waar ik mee groot gebracht ben? Voor mij wel. Mijn tastbaar gebaar - samen met mijn stil gebed. Danken voor mijn rijkdom, en verzoeken om als herder te blijven hoeden over allen die mij dierbaar zijn.

Een overgetelijke dag. Het was zwaar, de tocht naar beneden. Stijl en ruig. Na de overwinning van gisteren wist ik dat God mij nu ook niet in de steek zou laten. Met alle kracht die ik kreeg - ondanks de kramp in mijn been is het gelukt om vandaag weer met blijheid en trots de wandleing afgemaakt te hebben. Mijn voeten en benen verdienen een rustdag morgen. Ik ook!



zaterdag 24 juni 2017

Nieuwe weg inslaan?

De bedoeling van deze blog was, om onderwerpen die als gesprekspunten voorbij kwamen op de Woensdagavond hier verder toe te lichten. Soms gewoon om voor mezelf een duidelijker beeld te vormen. Of gewoon, iets onder woorden te brengen waar ik naar geluisterd had.

Op woensdagavond, vanaf dit jaar om de week ipv elke week, komen een aantal gelovigen samen om te kunnen groeien in geloof door gedachten, ideeën, onderwerpen of gebeurtenissen te bespreken. Wij maken gebruik van boeken, vraagstukken, bijbelpassages of andere bronnen en deze worden dan besproken waarbij allerlei manieren van 'kijken naar' voorbij komen. Dit helpt mij in ieder geval om breeder te denken over iets. Door een ander blik te werpen op een levensvraag of aandachtspunt. Wij bidden voor elkaar en voor allen die ons gebed nodig hebben.

De afgelopen 5+ jaar dat ik al lid ben van deze groep heeft het mij veel wijsheid, opheldering en ook verwarring gebracht. Wat nog belangrijker is, is dat ik steun vind in een groep mensen die ook, net als ik, willen groeien in de kennis van en naar God. Wat wil God nou van mij? Wat is het doel van mijn leven zoals dat gepland was, en leef ik dat wel uit?

Groeien, dat doe ik dagelijks. Al mijn levenservaringen staan als 'lessen' klaar elke ochtend bij het ontwaken. Mijn keus om te leren. Om bewust te zijn van de ervaringen die op mijn pad komen. Om 'iets' niet te zien als tegenslag maar juist om te kijken hoe ik kan overwinnen, kan slagen in dat waar ik voor kom te staan. Nee, ik zie mijn leven niet als een constante slagveld of arena waar strijden de norm is en 'wedstrijden' gewonnen of verloren gaan. Wel zie ik mijn leven als een uitdaging om er 'iets' van te maken. Om mijn krachten, talenten en kennis in te zetten om een goed mens te kunnen zijn.

Zo ook het schrijven van deze blog. Een die ik de afgelopen maanden zeer heb verwaarloosd. Het was geen onverschilligheid. Meer het ontbreken aan energie en ook enthousiasme. Want, hoe belangrijk is het, om mijn gedachten 'op papier' te zetten voor anderen om te lezen? Wie is nou geïnteresseerd in mijn gedachten, mijn strubbelingen, mijn onzekerheden maar ook mijn overwinningen? Misschien helemaal niemand. Misschien juist dat ik scherper zie wat voor zaken belangrijk zijn in mijn leven. Door het schrijven- herbeleef ik het moment weer. Een leer moment zeker.


Vaak schiet er een gedachten of emotie door mijn hoofd- en denk ik, dat had ik op kunnen schrijven! Kort maar krachtig. Misschien heeft iemand daar wel wat aan. Of misschien als ik het opschrijf blijft het idee of gedachten dieper gegrift in mijn hart aanwezig. Gemiste kans dus. Net als vorige week. Ik stond in de rij in een buurt supermarkt. De man voor mij had bananen en een groentesoort uitgezocht. Hij ging betalen met een pasje. Het pasje werkte niet. Bleek een buitenlandse pas te zijn - de meneer in kwestie ook. Ik kon hem niet verstaan. De kassière haalde haar schouders op, de man maakte bekend dat hij geen andere middelen had te betalen dus nam zij de spullen weer in ontvangst. De man verontschuldigde zich en liep zonder eten weg. Dit allemaal in een paar tellen. Het ging zo snel dat ik niet reageerde. Ik was aan de beurt, pakte mijn spullen in mijn tas na betaald te hebben en liep naar buiten. Als een klap realiseerde ik mij, ik had de boodschappen kunnen betalen voor die man. Die twee dingen- wat misschien het verschil maakten tussen een lege maag of tevredenheid. Hoe nalatig van mij dat ik dat niet door had. Een gemiste kans.

Dit was een lesje. Ik ga weer wat scherper opletten. Wat en hoe wil mijn God dat ik in het leven sta?
Luisteren, dingen bekijken van verschillende kanten. Alert zijn.

Ik ga opletten welke verhalen/ervaringen misschien de moeite waard zijn om op de woensdagavond door te vertellen. Misschien leer en groei ik daar dan meer van.







zondag 5 februari 2017

Ik moest aan mijn vader denken

Medeleven, ondersteuning en met liefde.

Mijn vader zei, " de enige zekerheid in het leven - is de dood." En hij bedoelde dat niet negatief. Wat hij mij wilde laten onthouden was, dat wensen, dromen en het najagen van 'geluk' geen zekerheid bood. Dat wat belangrijk was - was hoe ik in het leven stond. Wat ik bereiken kon om een voldaan en mooi leven te kunnen hebben. Hij wilde dat ik wist dat ik niet toe ging leven naar het ontastbare geluk - maar naar een mooi leven met gevoel voor anderen, met compassie en medeleven. Daar zat het geluk volgens hem.

Mijn vader was een wijze man. Ik moest hem veel te vroeg missen. Veel van zijn wijze woorden zitten wel opgeslagen in mijn hart ( en hoofd) en zo af en toe kom ik pareltjes tegen. Hij zei deze dingen en meer vast ook tegen anderen, ik kan alleen vertellen over waar pap en ik over spraken.

Zekerheid. God, die was voor mijn vader ook een zekerheid. Dat Hij bestond. Dat de bijbel een wetgeving en bron van inspiratie en kennis was. Dat het vol stond met God's woord. Pap las er bijna dagelijks in - vooral eenmaal met (vervroegd vanwege slechte gezondheid) pensioen was.

Wat hem ook veel voldoening gaf was dat hij tussen de middag, wanneer hij naar de cathedral in Auckland City ging, dat hij misdienaar kon zijn. Nee, hij was niet trots dat hij dit van de daken schreeuwde om te zeggen " kijk mij nou". Maar trots dat hij deze belangrijke taak uit mocht oefenen. Dienaar zijn.

Mijn ouders leefden hun geloof. Ze waren goed voor hun naasten. Ik weet ook dat zij elk jaar geld aan de school schonk voor kinderen wiens ouders het niet breed hadden om bv goede schoenen te kopen. Of die winterjas of trui.

Zelf zijn wij ook eens een 'goede doel' van de parochie geweest toen er van alles mis ging met de gezondheid van beide ouders. Dus mijn ouders hadden ooit ook ontvangen - en waren dubbel en dwars van bewust hoe dat voelt als je door de gulheid van een ander de eindjes aan elkaar kon knopen. Nederig. Dankbaar en met een vleugje schaamte ook al wisten zij als geen ander hoe de situatie was ontstaan en dat wij er ook weer bovenop zouden komen.

Het kan dan wel 'ouderwets' klinken. Nou geef mij dan maar OUDERWETS. Gewoon, lief zijn. Gewoon er ZIJN. Luisteren naar een verhaal, een glimlach, een schouderklopje. Een hand om vast te houden. Medeleven met je medemens te hebben. Nee, niet medelijden - MEDELEVEN. Loop een stukje met mensen mee. Rijk, arm, man vrouw, kind. Mensen. Die in je straat wonen. In je stad. Groet elkaar- ook al zijn het 'vreemden' die jij groet. Wie weet wat er achter de knik die jij misschien terug krijgt schuil gaat. Misschien ben jij de enige die dag die zo'n glimlach geeft. Komt er geen glimlach terug - des te waardevoller is die van jou.

Wat wil ik zeggen? Oh ja, de wereld is aan het vervreemden van elkaar. Doe je mee met tegengas geven? Pakken wij met z'n allen weer het ouderwetse " ik geef om jou" op? Misschien kan jij een taart bakken voor een gezin in je straat- zomaar! Dat ze zonder reden iets lekkers krijgen - om het leven te vieren. Dat zou toch gaaf zijn. Of misschien kan je een bosje bloemen afgeven bij die overbuur waar je van weet, die mevrouw is altijd alleen. Zomaar! Omdat het KAN.

Geniet van het leven - verspreid je glimlach.

Pap, bedankt en ja, ik mis je nog steeds 💗  💕  💝 !

Door jouw voorbeeld probeer ik ook een beetje net als jij, mensen hun blijheid in het leven 
wat op te poetsen. Niet geld maar geluk moet rollen!

veel liefs, je dochter.